Vídeo da cadea humana EnlazaVigo 25 de novembro de 2011

A Concellería de Igualdade está a difundir as imaxes da cadea humana que se desenvolveu en Vigo o 25 de novembro de 2011 na súa canle de Youtube:
https://www.facebook.com/igualdadevigo

Descubrindo a historia de Vigo polo seu I Roteiro en Feminino

Participantes no percorrido polo I Roteiro en Feminino, na rúa Real. © Foto: Víctor Acuña.

Fixemos o pasado sábado o I Roteiro en Feminino “Sons de Mulleres” promovido por Mulheres Nacionalistas Galegas co obxectivo de visibilizar as mulleres que, individual ou colectivamente, teceron a historia de Vigo. Leva por quince puntos de Vigo nos que, dun ou doutro xeito, as mulleres deixaron a súa pegada e a súa contribución á identidade de Vigo, aínda que a propia historia da cidade as teña silenciadas.

Percorre quince puntos, algúns deles espazos emblemáticos da cidade nos que pervive a memoria dos traballos das mulleres, ocupadas tanto facendo a colada nos lavadoiros públicos como trenzando cestas de vimbio, vendendo peixe na ribeira ou excedentes agrícolas nas prazas do centro histórico.

E, entre eles, espazos que son froito das reivindicacións e do traballo máis recente do movemento feminista de Vigo; lugares que recuperan a memoria de mulleres víctimas da represión franquista; de pedagogas que defenderon os dereitos das mulleres e impulsaron a súa educación, e lugares de creación artística e literaria, como foi a imprenta onde se imprimiu en 1863 “Cantares gallegos”, da poeta nacional Rosalía de Castro.

Rúa das Cesteiras. © Foto: Víctor Acuña.

Lavadoiro comunal A Barroca (rúa Poboadores). © Foto: Víctor Acuña.

Tras o seu percorrido, guiado por María Casar, o I Roteiro en Feminino foi presentado no Museo de Arte Contemporánea (Marco) nun acto que contou coa presenza de mulleres que colaboraron coas testemuñas das súas vivencias persoais no traballo de campo do Roteiro, así como de familiares das mulleres que nel se lembran.

De esquerda a dereita: a coordinadora do I Roteiro en Feminino, María Casar; a concelleira de Iguladade, Chus Lago, e a representante de Mulheres Nacionalistas Galegas, Luisa Ocampo. © Foto: Víctor Acuña.

O desexo de Mulheres Nacionalistas Galegas é que o Roteiro sexa convenientemente sinalizado e forme parte dos itinerarios por Vigo, e así llelo expresou neste acto á concelleira de Igualdade, Chus Lago.

Transcribimos aquí as palabras de María Casar porque son a mellor xustificación do valor histórico e cultural que ten este roteiro con ollada de muller:

“Cos nosos ollares queremos mergullarnos noutras vivencias, noutro tempo e noutros xeitos de vivir e de traballar e neste roteiro viaxamos aos sons dun Vigo que medrou coa forza, co valor, co compromiso, coa solidariedade e a valentía das mulleres que fixeron do seu labor unha achega ao desenvolvemento social, económico, ideolóxico e cultural da cidade de Vigo conformando o seu ser.

Dende o compromiso políico, dende o traballo nas conserveiras e na ribeira do Berbés. Coas mans estragadas polo xeo e as galernas cavando angurias no corazón á espera dos que foran ao mar. Dende a pedagoxía alentadora e a medicina que medraba na vonade férrea e feminina aos murmurios e cantigas nos lavadoiros comunais e nos mercados. Dende os recunchos do traballo das cesteiras para encher de patelas as mans das carrexonas e os risos cómplices das ostreiras ás bágoas de sal das que emigraban e daquelas que vían dende a Estación Marítima alonxarse aos seus nun ronsel que desangrou a un país que afogaba en suores baixo soles alleos. Dende a cruenta represión franquista daquelas que loitaron pola liberdade nas rúas da cidade, nos sindicatos e na vangarda cultural e mesmo nas barricadas da resistencia ou dende os versos da nosa poeta nacional que viron a luz na imprenta de Compañel até o traballo construtivo das mestras e pedagogas que soñaron unha educación que aínda hoxe é soño de futuro. Dende a vontade de SER e de CONSTRUÍR a sociedade as mulleres ás que dedicamos este roteiro son a voz, o riso, o berro seco e a ollada que nos guía a todas e todos na construción dun mundo máis xusto e solidario.

Os sons do devalo dos nosos pasos perseguindo o eco das súas voces, dos seus risos e choros, da súa voz clara e segura medran en nós para afortalar o futuro fronte ao esquecemento”.

Aspecto do Salón de Actos do Marco, na presentación do I Roteiro en Feminino. © Víctor Acuña.

Máis fotografías en:

http://www.flickr.com/photos/feminismo/sets/72157628472793805/

Non hai xustificación nin atenuantes. É o machismo o que mata

Feminismogaliza (MNG) envíanos o seguinte mail:

“Novo asasinato dunha muller na Galiza, e foi no seu posto de traballo. As declaracions do alcalde de Carral son inadmisibels. Respostemos na rúa, a este novo caso de violencia de xénero, porque o machismo mata e xá estamos fartas de tanta pasividade por parte das autoridades ante os sangrantes casos de terrorismo machista”.

O que dixo o alcalde de Carral, José Luis Fernández Mouriño, foi: “Creo que nunca houbo (denuncias por violencia machista), pero él últimamamente, estaba un tanto abandonado, estaba en paro, bebía...” (fonte: Europa Press)

Por qué ao narrar casos de terrorismo machista séguese a insistir neste tipo de datos? Acaso ao describir outros fenómenos de violencia social, como outras formas de terrorismo, fálase deste tipo de cousas?

De nada informa o feito de que unha persoa beba, estea en paro ou “estea abandonada” ou cousas polo estilo cando se fala dun fenómeno no que outros agresores nin beben, nin están en paro, nin están abandonados. E a enorme maioría dos que beben, están en paro ou abandonados non asasinan. O problema do que estamos a falar non ten que ver con situacións individuais, senón cun comportamento social de dimensións enormes: dende que hai estadísticas (en 2003) van xa máis de 600 mulleres asasinadas en España.

NON HAI XUSTIFICACIÓNS NIN ATENUANTES. É O MACHISMO O QUE MATA.

Unímonos ao desexo de MNG: Respostemos na rúa a este novo caso de violencia de xénero, porque o machismo mata e a sociedade xa está farta.

Roteiro en Feminino para visibilizar as mulleres protagonistas da historia de Vigo

Mulheres Nacionalistas Galegas (MNG) inaugura o sábado, día 17 de decembro, en Vigo, o I Roteiro en Feminino “Sons de Mulleres”, co obxectivo de rendir unha homenaxe a todas as mulleres que individual ou colectivamente foron protagonistas e pioneiras, co seu traballo, a súa sabiduría, a súa rebeldía...

“Elas foron quen de ir abrindo o camiño para todas nós,  tecendo a historia de Vigo, unha historia que silencia en xeral  o gran labor das mulleres. É  de xustiza, por iso, facer este recoñecemento para que a memoria e a historia dean o protagonismo que corresponde ás mulleres”.

O Roteiro descurre por quince puntos da cidade cos que MNG quere visibilizar as mulleres e acadar que “a cidade de Vigo poña en valor a igualdade tan necesaria para construir unha sociedade democrática”, e comezará de xeito guiado ás 11:00 h. na Praza 8 de Marzo, inaugurada en 2002 como un lugar para a reflexión lúdica e reivindicativa da situación actual das mulleres e un espazo integrador paa a mostra de propostas “cre-activas”.

Descurre pola Casa das Mulleres (Rúa Romil, 20), reivindicación histórica do feminismo e realidade desde 2002, un espazo “onde todas somos nós”; o lavadoiro A barroca (Poboadores); a Praza da Ribeira do Berbés, a imprenta Juan Compañel (Rúa Real, 12) onde se  imprimiu en 1863 “Cantares gallegos” de Rosalía de Castro; a Estación Marítima, como testemuña da emigración, un éxodo que afectou por igual a homes e mulleres a comezos do século XX; as rúas Pescadería e Cesteiras, enclaves tradicionais de traballos das mulleres; o Mercado da Praza da Constitución; ou o Centro de Documentación e Recursos Feministas (Biblioteca Central).

O Roteiro continúa despois pola rúa do Príncipe, con dúas paradas (no Círculo Mercantil e no Marco, antiga cadea de Vigo) nas que se lembra a dúas vítimas do fascismo. A primeira, Rosario Hernández Diéguez, “A Calesa” (Vigo, 1916-1936), afiliada á UGT e vendedora de xornais na rúa do Príncipe, que foi violada, torturada, mutilada e asasinada nun cuartel da Falanxe, e despois fondeada preto das Cíes baixo unha prancha de ferro. E a segunda, Urania Mella Marco (Vigo, 1900- Lugo, 1945), presidenta da Unión de Mulleres Antifascistas de Vigo, alfabetizadora e mestra de piano, que foi detida co seu home pola súa traxectoria progresista e a súa tarefa sociopolítica, e condenada a morte, igual ca el. A ela foille conmutada a pena por doce anos de cárcere, e morreu un mes despois de recupear a súa liberdade.

Logo dunha parada no Espazo contra a Violencia de Xénero (rúa Ronda don Bosco) onde se sitúa un marcador electrónico que sinala o número de mulleres asasinadas durante o ano en España polas súas parellas ou exparellas, o Roteiro remata na rúa Concepción Arenal, 6, cunha lembranza ás pedagogas e educadoras Concepción Arenal (Ferrol 1820-Vigo, 1893), Ernestina Oero Sestelo (Redondela 1890-1956) e Antía Cal (La Habana, 1923).

Retratos da mocidade na cadea Enlaza Vigo

Seguimos recibindo imaxes da cadea Enlaza Vigo contra a Violencia de Xénero, do pasado día 25 de novembro. Hoxe compartimos o álbum de Víctor Acuña que podedes ver completo na súa conta de flickr. Unha galería chea de mozos e mozas dos centros de ensino secundario de Vigo, cuxos rostros son a esperanza dunha sociedade na que non teña cabida a violencia contra as mulleres.

© Víctor Acuña.

Galería de fotos de Enlaza Vigo

Mónica Bar comparte con Enlaza Vigo as súas fotografías da cadea humana contra a violencia de xénero celebrada o pasado día 25. Siluetas de mulleres, representantes das organizacións de mulleres integrantes do Consello Municipal da Muller, persoas anónimas, persoal da Oficina Municipal do Voluntariado, pancarta institucional... 

Unha galería de fotos que recolle o ambiente arredor da cadea coa que a cidadanía de Vigo expresou a súa repulsa da violencia machista, que pode verse premendo neste álbum web de Picassa.

© Mónica Bar. Pancarta institucional.

Declaración Institucional do Pleno da Corporación- 25 de novembro

Na sesión ordinaria do día 19 de outubro de 2011, o Consello Municipal da Muller acordou designar a Dona Ángeles Arias Miño, representante da secretaría da muller de UGT, e membra do Consello Municipal da Muller, para a elaboración desta proposta e posterior lectura perante o Pleno da Corporación na sesión que terá lugar o 28 de novembro de 2011.

“Declaración Institucional co gallo da conmemoración do 25 de novembro, Día Internacional da eliminación da violencia contra as mulleres”. 

“O machismo mata”

As mulleres que formamos parte do consello municipal somos conscientes de que a nosa loita en defensa do longo camiño pola igualdade está costándonos un alto prezo. Pertencemos a diferentes organismos, asociacións e profesións e temos diversidade de opinións, mais caracterizámonos pola nosa capacidade de diálogo e traballo en prol da igualdade.

O movemento feminista na nosa cidade é un claro exemplo para o resto da Comunidade Galega; somos pioneiras na reivindicación dos dereitos das mulleres. Preocúpanos a todas e ocúpanos a manifestación máis grave da desigualdade que é a violencia machista.

Desde o ano 2003 as estatísticas dinnos que xa van máis de seiscentas mulleres asasinadas, todas elas vítimas do terrorismo machista.

Por estas datas, todos os anos conmemoramos o Día Internacional da eliminación da violencia contra as mulleres.

É certo que se aprobaron no noso país leis moi importantes para avanzar no eido da igualdade: a lei contra a violencia machista, a lei de igualdade entre mulleres e homes, a lei do dereito o aborto... Saltos cualitativos pero insuficientes.

Moi ao noso pesar seguimos tendo discriminacións por razóns de xénero no ámbito laboral, social, económico e político. As mulleres concienciadas do noso papel na sociedade, preguntámonos por que temos que pagar tan alto prezo para gozar da nosa independencia, por querer ser donas dos nosos proxectos de vida, por participar activamente na vida social e política, por querer ser visibles.

A violencia de xénero segue a ser o maior obstáculo para a igualdade. Os agresores teñen un obxectivo claro: conseguen destruír, atemorizar, paralizar. Preguntámonos que é o que a sociedade está a facer mal para que siga habendo tantas vítimas.

Desde o Consello Municipal da Muller formulamos o seguinte:

-Que non nos basta un minuto de silencio cada vez que hai unha vítima da violencia de xénero.

-Que as administracións se comprometan na prioridade da atención ás necesidades das mulleres que sofren maltrato, discriminación, desigualdade na sociedade e de forma continuada.

-Que as administracións traballen en colaboración, en equipo e democraticamente, tendo como colaboradora á sociedade implicada na problemática da violencia machista: asociacións e organismos.

-Que as administracións lles esixan a formación necesaria a aquelas persoas que teñan que atender as vítimas: sanidade, xustiza, benestar social, educación.

-Que as administracións melloren os mecanismos de coordinación entre xulgados, policía, servizos sociais.

-Que os medios de comunicación se impliquen no tratamento axeitado da información sobre a violencia, evitando valoracións subxectivas, frases feitas, opinións de persoas alleas.

-Que todas e todos utilicen a linguaxe de forma rigorosa para visibilizar a problemática da violencia machista.

Solicitámoslle ao Concello de Vigo:

1.- Que achegue os medios humanos, os recursos económicos e materiais necesarios para facer políticas de igualdade.

2.- O compromiso prioritario de traballar na prevención do maltrato, da discriminación e da violencia.

3.- O recoñecemento do traballo feito polas diferentes organizacións feministas ao longo destes anos, levantando a súa voz, e tratando de facer visible este terrorismo que tanto nos afecta como persoas.”

Un feito real

Colaboración de Antela Cid, actriz.

Martes 22 de Novembro de 2011, estación de metro e cercanías de Príncipe Pío, 15 horas e corenta e sete minutos, Madrid (España). Vexo a unha parella nova abrazada, os dous apoiados nunha baranda. Penso: ámanse.

Baixo as escaleiras mecánicas. Un berro de muller sobresae no balbordo do lugar. Xírome. El estampa a súa man contra a súa cara, ela volve berrar. A rapaza que vai diante de min di: “¡hijoeputa le acaba de dar!”. As escaleiras seguen mecánicamente cara abaixo e eu sigo mirando. Eles  violentamente unidos nun confuso abrazo. Chego abaixo e busco. Busco a alguén de seguridade. Atopo, informo e responden: “vale, vamos a ver hacia donde van”.

A parella difumínase entre a xente. Eu sigo cara o meu destino. Baixo do tren, estou en Aravaca. O garda de seguridade fronte a min, está en Aravaca. Ela que berraba non sei onde está.

Solidariedade multiplicada por miles de "frames"

A visión de Javier Viana da cadea humana EnlazaVigo do 25 de novembro.

"É unha homenaxe. Ahí hai máis de 500 fotos. En cada unha delas hai caras, historias, idades. A miña implicación consistiu en percorrer coa cámara e ringleira enteira. É coma un instante de solidariedade multiplicado por miles de frames: un combate corpo a corpo da tecnoloxía (a imaxe en movemento) contra a realidade  (a fixeza de cada grupo de rostros detido nunha foto)".

Música de Wöyza.

Mensaxe do IES Manuel Antonio

Mensaxe remitido polo IES Manuel Antonio, que foi lido polo seu alumnado na cadea Enlaza Vigo:

Os rapaces e rapazas do Manuel Antonio apoiamos e reivindicamos que a igualdade sexa unha realidade e non só un dereito e que a violencia de xénero sexa unha páxina nos libros de historia e non unha noticia presente a cotío nos medios de comunicación.

Vida

Colaboración da escritora Marga do Val (Texto lido o 25 de novembro do 2009 na Praza do Concello do Porriño contra a violencia de xénero).

Xa hai unhas cantas noites que Vida non dorme. Noites de sete meses e de non durmir por que o amor tira o sono aínda que nos faga soñar espertas. Esta noite é outra e o seu non durmir é outro. Vida lembra a súa vida, a vida que lle contaron, pouco é o que se debe lembrar cando só se teñen 16 anos. Vida é capaz de imaxinar a face da súa nai cando soubo que estaba preñada, de tantas veces que llo contou desde pequena, imaxinar a felicidade cando soubo que ía ter unha nena e a felicidade aínda maior cando a adormeceu contra o seu corazón por vez primeira e, como nese instante, Rebeldía decidiu chamala Vida. Vida pensa en Rebeldía e en todo o que dela aprendeu e, sen querer, ensaríllase na historia de Rebeldía, a súa nai, e na historia de Resignación, a súa avoa. Véñenlle lembranzas de cousas que ela non viviu, que non puido vivir pero que leva coma tatuaxes na pel. Só hoxe neste non durmir diferente lle veñen estas lembranzas. Resignación dicíndolle a Rebeldía, que non o saiba teu pai, anda con ollo. Resignación dicíndolle a Rebeldía, cala, non protestes, non me podo queixar que hai outros peores, el é bo, hai que sabelo levar. Rebeldía fuxindo da oficina do amigo do seu pai, á quen lle leva a contabilidade polas tardes, mentres estuda polas mañás dereito. Rebeldía baixando a correr as escaleiras desde un cuarto piso sen ascensor para non volver e deixar alí para sempre a súa roupa e os seus libros, aquela cadea co C de Consuelo que a súa avoa lle dera cando marchaba da casa para estudar en Compostela, o C de Consuelo enriba das follas abertas do Manifesto Comunista, ela que andaba en volta na lectura daquel libriño pequeno que aínda lle abrira máis os ollos: Que fai o poder no teu leito?. Rebeldía que protesta por traballar, se cadra, máis horas ca Modesto e cobrar menos ca el, naquel bufete do avogado progre que defendía aos insubmisos. Rebeldía que a leva a escola que a recolle pola tarde, que lle paga as clases de ballet que ela nunca puido ter. Resignación que lle fai vestidos con bordados de niño de abella e Rebeldía que só a leva a festa da parroquia despois da misa, para que ande nas barcas e mais nada. Vida que aprende que o máis importante para a muller vai ser a independencia económica, para iso cómpre estudar, prepararse, como lle dixo sempre a súa nai, aprender a valerse sen depender de ninguén, como lle di Resignación, ser dona do que é dunha, non coma antes. E é que Vida, nunca pensara até esta noite, o que debeu de ser antes. Non pode imaxinar, ela criada por unha nai solteira, que quixo ter unha filla, non pode pensar que as mulleres tivesen que pedir permiso para todo, ou aos pais ou aos maridos, até para teren unha conta no banco, nin sequera pode imaxinar as cafeterías sen mulleres, as gasolineiras sen mulleres e o seu instituto sen alumnas.

Hai sete meses que non dorme, comezou a saír con aquel rapaz, que coñece desde nena e que, hai sete meses lle fixo caso. Algo se lle meteu na boca do estómago que a ilusionaba, foi cando comezou a vestirse para el, pensando no que a el lle gustaba, a súa nai que non era muda, notou o cambio e díxollo. O malo non era ese desexo de que as horas pasaran para estar con el, con aqueles bicos que lle prendían o corpo e a facían feliz, o malo foi cando el comezou a ir ao seu, sen lle importar o seu desexo, sen pensar no que a ela lle gustaba. Sen se dar conta só saía con el, sen se dar conta el líalle as súas mensaxes no móbil, sen se dar conta, el preguntáballe sempre onde estivera, sen se dar conta aprendeu outras cantigas que viñan de vello. O amor sen celos non é amor e lembrou moitos dos boleros e tangos da súa avoa Resignación. E así foi como Vida desde hai catro meses comezou a temer das palabras do seu mozo Medo, a temer as súas ameazas de matarse se ela o deixaba. Moito chorou a noite que Medo a levou ao alto da Risca e a deixou alí, sen móbil, despois de discutiren. Moito chora agora mentres preme na man aquel libro que lle regalou a súa nai polos seus quince anos, mentres dicía, xa está un pouco pasado pero eu quéroo coma un talismán. Que fai o poder no teu leito?

Aperta o libro por vez primeira contra o seu corazón e lembra que se chama Vida e que cómpre desfacerse de Medo. Por iso escribe esta historia, así vaille ser máis fácil explicarlle á xuíza por que ten o brazo fóra do sitio. Sabe que a súa nai que non é muda vai estar con ela, tamén sabe o que a súa avoa lle di, ai nena, estes boleros de tanto sufrir xa non che son do teu tempo.     

Enlazad@s

Colaboración de Francisco Castro, escritor e editor.

A túa man que enlaza que proclama esixencias de liberdade que afasta así toda melancolía da luz.

A túa man que descobre a saída do universo presidiario no que el tantos el habitan acoirazados en razón caparazóns capa razón e pechaduras de telenovela coma galáns de folgos escasos fume xunguido de xofre samesuga que sempre mancan matan todo sobre todo a alegría que lles falta.

A túa man donicela liberada que fai voda coa miña porque quere.

A túa man que xa non se arrastra porque soubo matar ao verme bigotudo que te pensaba súa en usufruto dinerario compreiche un día es miña ou de ninguén que pensabas que era isto do amor eterno.

A túa man delicada e dedicada que ten dedos que me deixan sentir os teus ósos un día golpeados hoxe por fin ceibos coma violíns que dóces proclaman a sinfonía das améndoas e das bocas namoradas orgullo de seu corazón de seu.

A túa man que se alza para sinalar co dedo, non me toques nin me mires.

A túa man enlazada á miña
anunciando
a república da vida. 

Vergoña allea

Colaboración de Fran Alonso, escritor.

A violencia de xénero é un dos actos máis cobardes, miserables, malvados e indignos de cantas atrocidades existen no século XXI.

O maltratador aseméllase a unha serpe velenosa que muda a pel en función do momento ou da persoa que teña diante. Ás veces loce a súa pel violenta, ruín, impasible e destrutora, pero outras veces móstrase amable, conciliador e condescenciente.

No fondo, a súa cobardía é xigantesca, porque é a dun home acomplexado. A sociedade deber ser intolerante cos seus comportamentos. Eu, Ti. Nós. Todos. Todas. Que non te engane. Que non nos engane. Non sexamos cómplices.

Como home, estes individuos fanme sentir vergoña allea. Cos maltratadores, permisividade cero, condescendencia cero.

El enemigo en casa

Colaboración de Nicolás Pastoriza, músico.

Soy el enemigo en casa

hecho con oxidadas piezas de resentimiento

soy el enemigo en casa

con una botella de vinagre que escapa en el aliento

soy TU enemigo en casa

aquel que tu creías..ahora ya, ni parecido

aquel ha muerto o puede que abducido

soy el enemigo de tu casa,

soy el fantasma que mueve los muebles

y aún quiere que le digas que le quieres

el enemigo en casa, impredecible

el enemigo de todos tus sueños

que se te hacen ya imposibles"

EL ENEMIGO EN CASA LO PRIMERO QUE QUIERE CARGARSE SON TUS

SUEÑOS.

SON 54 SUEÑOS ESTE AÑO.

Ti es un ser libre

Colaboración de Aurora Maestre, actriz.

A todas as mulleres que sofren pero en silencio a dor, a mágoa, o desalento de non querer dar a primeira pegada porque pensan qué camiño coller, eu diríalles a todas: Non o pensedes máis. Sí. Hai camiño e como dixo o poeta “CAMINO SE HACE AL ANDAR” pero todo o camiño comeza coa primeira pegada.

Non o penses máis; falo polos teus fillos, polos teus pais, polos teus irmáns, polo que ti ames... pero sobre todo FAINO POR TI, pola túa liberdade, pola túa paz, pola convivencia  pacífica. Por todo isto non esquezas nunca que “sempre hai unha primeira sinal”. Polo tanto, ¡Plántate!, ¡Fala!, ¡Pide axuda! e desfaite do síndrome de culpabilidade..! ¡Ti non tes a culpa!, ti eres un ser libre con todos os dereitos e aquel que queira privarte deles, que te faga chorar ¡NON TE MERECE!

Lembra as palabras de Segismundo en “La vida es sueño”; ¿QUÉ LEY, JUSTICIA O RAZÓN NEGAR A LOS HOMBRES SABE, PRIVILEGIO TAN SUAVE, EXCEPCIÓN TAN PRINCIPAL QUÉ DIOS LE HA DADO A UN CRISTAL, A UN PEZ, A UN BRUTO Y A UN AVE?

Indudablemente refírese a liberdade, algo do que se priva a un feixe de mulleres.

La violencia es tan absurda... que no tiene ninguna excusa, ninguna

Colaboración de Sergio Pazos, actor.

Grandes maestros, y maestras, de la no violencia han demostrado que se puede avanzar y conseguir cambios en la sociedad sin utilizarla, recordad dos frases de Gandhi muy breves: "lo que se obtiene con violencia solamente se puede mantener con violencia", y "Ojo por ojo y todo el mundo acabará ciego"… ¡Vaya si cambió cosas este pequeñito señor! Y esta frase, "Jamás la violencia ha arreglado nada" ¿saben de quién es? es de Tawakkul Karman, Premio Nobel de la Paz 2011.

Nos toca ahora a nosotros y nosotras, como sociedad moderna y evolucionada dar un paso más y buscar soluciones a un problema creado, posiblemente por las diferencias culturales, por un machismo latente en la misma sociedad dominante y dominada por los varones y por la falta de sensibilidad de la verdadera igualdad entre hombres y mujeres. La mujer en nuestra sociedad ha estado en un segundo lugar, relegada a labores menores, a labores de ama de casa, ha dependido económica y socialmente del hombre sea este padre, hermano, marido, iglesia (curas hombres casi siempre o monjas sometidas a jerarquía de varón), jefe en el trabajo... Esta continua dependencia en el tiempo ha creado una sensación de normalidad en la dominación del hombre sobre la mujer. El cambio que ésta está dando en la sociedad al reivindicar su sitio hace que muchos hombres no acepten ni entiendan esto tan sencillo. Muchos tratan de mantener ese estado de dominación utilizando la vía más básica y primitiva, que no es la más sencilla precisamente, utilizan la violencia (la maté porque era mía).

Demostremos a nuestras mujeres, a nuestra amigas, a nuestras madres, a nuestras compañeras, a nuestras jefas que estamos cambiando esta situación, que los violentos son los menos, que están equivocados, ese no es el camino. Eduquemos a los hombres y mujeres del mañana en la convivencia y la igualdad, en el respeto al otro. Proclamemos que queremos un futuro distinto, que no permitiremos amigos ni compañeros violentos. NO.

Y sin violencia pero con contundencia alzo mi voz y digo ¡NUNCA MÁS!

Adeus

Letra da canción "Adeus" de Uxía Senlle.

Un ano xa pasou e nada muda

Os mesmos pasos e a mesma casa

A mesma pechadura, a mesma anguria

E as ganas de fuxir na madrugada

E, mesmo cando estás, a túa ausencia

A miña pel magoada, o teu desexo

E as promesas vagas, o meu medo

A miña infinda e vasta paciencia

Os mesmos golpes, a mesma rutina

As miñas penas e a túa alegría

A miña consabida fantasía

De ir para outro lugar firme e espida

Quen sabe se mañán será outro día

Un día que me ensine a despertar

As nosas contas non están saldadas

E sexa o meu adeus para nunca máis

As feridas non dan para esquencer

 O teu amor xa doe como un puñal

E eu emprendo xa a retirada

Antes de que volvas como sempre

Non quero ser a sombra permanente

A noite escura e ti o temporal

Eu quero ser alguén que reaparece

Alguén que nunca vai voltar atrás. 

A Concellería de Igualdade distribúe unha Unidade Didáctica sobre Violencia de Xénero entre os centros de ensino secundario

Co gallo do Día Internacional contra a Violencia de Xénero, o vindeiro día 25 de novembro, a Concellería de Igualdade repartiu 500 unidades didácticas entre a totalidade dos centros de ensino secundario, públicos e concertados, de Vigo.

O material está deseñado para que o alumnado reflexione sobre a violencia contra as mulleres, un tema de interese social que non figura especificamente en nin­gunha materia do currículo escolar.

A través da lectura de noticias dos xornais, de videos de campañas, de cancións, reportaxes televisivos ou películas, o alumnado do Ensino Secundario Obrigatorio (ESO) ten a oportunidade de achegarse con mirada crítica a situacións, históricas e actuais, de desigualdade que afectan ás mulleres, así como ás diferentes formas de agresión que padecen en todo o mundo.

A explotación sexual, o tráfico de persoas, os asasinatos machistas, a ablación sexual, os comportamentos sexistas ou a evolución das leis relativas ás desigualdades sociais son algúns dos asuntos que se tratan nesta unidade didáctica, que ten por obxecto a concienciación da mocidade contra a violencia de xénero e a súa formación en valores non sexistas.

Realizada por Mª Luisa Abad Abad, Esther Mato Méndez e Mercedes Oliveira Malvar, a unidade didáctica ofrece, ademais, múltiples enlaces a páxinas webs onde ampliar información sobre calquera tipo de violencia que se exerce sobre as mulleres.

O contido desta unidade didáctica pódese ver neste enlace: http://www.igualdadevigo.org/datasedatos 

-- 

Sin educación no hay solución

Colaboración de Mingos Teixeira, artista plástico e educador.

La violencia contra la mujer abarca diferentes tipos de abusos, desde los más visibles como son los físicos, a los más difíciles de detectar y demostrar, como son los psicológicos. Lo que une a todos ellos es el origen de la fuente: un hombre con un profundo trastorno de personalidad y un grave complejo de inferioridad ante el mundo que le rodea.

        

Ese “hombre” que ejerce maltrato es tan sólo la punta de un iceberg con una gran base de flotación, y que gracias al desarrollo mental y social del ser humano está condenado a derretirse en el océano del respeto. Al igual que otras muchas costumbres bárbaras que hemos erradicado en nuestro comportamiento, no me cabe duda de que las futuras generaciones se preguntarán cómo sus antepasados podían discriminar y ejercer violencia hacia una persona por razones como el sexo o el color de su piel.

Pero todavía nos queda camino por recorrer, y para este sprint final (además de identificar, repudiar y castigar a los agresores) debemos alimentarnos de la educación en el respeto y la igualdad. Son los niños de hoy en día en los que debemos fijar la mayor parte de nuestros esfuerzos, ya que son ellos los que tienen el futuro ante sí. Y puesto que es en el colegio donde se afianzan los lazos sociales que marcarán su futuro comportamiento, debe ser también allí donde se les enseñe que las personas no se diferencian entre sí por su “forma”, sino por su “fondo”.

¿É boa coisa iso?

Fermosa aportación da realizadora de documentáis Claudia Brenlla para EnlazaVigo: