Adeus

Letra da canción "Adeus" de Uxía Senlle.

Un ano xa pasou e nada muda

Os mesmos pasos e a mesma casa

A mesma pechadura, a mesma anguria

E as ganas de fuxir na madrugada

E, mesmo cando estás, a túa ausencia

A miña pel magoada, o teu desexo

E as promesas vagas, o meu medo

A miña infinda e vasta paciencia

Os mesmos golpes, a mesma rutina

As miñas penas e a túa alegría

A miña consabida fantasía

De ir para outro lugar firme e espida

Quen sabe se mañán será outro día

Un día que me ensine a despertar

As nosas contas non están saldadas

E sexa o meu adeus para nunca máis

As feridas non dan para esquencer

 O teu amor xa doe como un puñal

E eu emprendo xa a retirada

Antes de que volvas como sempre

Non quero ser a sombra permanente

A noite escura e ti o temporal

Eu quero ser alguén que reaparece

Alguén que nunca vai voltar atrás. 

A Concellería de Igualdade distribúe unha Unidade Didáctica sobre Violencia de Xénero entre os centros de ensino secundario

Co gallo do Día Internacional contra a Violencia de Xénero, o vindeiro día 25 de novembro, a Concellería de Igualdade repartiu 500 unidades didácticas entre a totalidade dos centros de ensino secundario, públicos e concertados, de Vigo.

O material está deseñado para que o alumnado reflexione sobre a violencia contra as mulleres, un tema de interese social que non figura especificamente en nin­gunha materia do currículo escolar.

A través da lectura de noticias dos xornais, de videos de campañas, de cancións, reportaxes televisivos ou películas, o alumnado do Ensino Secundario Obrigatorio (ESO) ten a oportunidade de achegarse con mirada crítica a situacións, históricas e actuais, de desigualdade que afectan ás mulleres, así como ás diferentes formas de agresión que padecen en todo o mundo.

A explotación sexual, o tráfico de persoas, os asasinatos machistas, a ablación sexual, os comportamentos sexistas ou a evolución das leis relativas ás desigualdades sociais son algúns dos asuntos que se tratan nesta unidade didáctica, que ten por obxecto a concienciación da mocidade contra a violencia de xénero e a súa formación en valores non sexistas.

Realizada por Mª Luisa Abad Abad, Esther Mato Méndez e Mercedes Oliveira Malvar, a unidade didáctica ofrece, ademais, múltiples enlaces a páxinas webs onde ampliar información sobre calquera tipo de violencia que se exerce sobre as mulleres.

O contido desta unidade didáctica pódese ver neste enlace: http://www.igualdadevigo.org/datasedatos 

-- 

Sin educación no hay solución

Colaboración de Mingos Teixeira, artista plástico e educador.

La violencia contra la mujer abarca diferentes tipos de abusos, desde los más visibles como son los físicos, a los más difíciles de detectar y demostrar, como son los psicológicos. Lo que une a todos ellos es el origen de la fuente: un hombre con un profundo trastorno de personalidad y un grave complejo de inferioridad ante el mundo que le rodea.

        

Ese “hombre” que ejerce maltrato es tan sólo la punta de un iceberg con una gran base de flotación, y que gracias al desarrollo mental y social del ser humano está condenado a derretirse en el océano del respeto. Al igual que otras muchas costumbres bárbaras que hemos erradicado en nuestro comportamiento, no me cabe duda de que las futuras generaciones se preguntarán cómo sus antepasados podían discriminar y ejercer violencia hacia una persona por razones como el sexo o el color de su piel.

Pero todavía nos queda camino por recorrer, y para este sprint final (además de identificar, repudiar y castigar a los agresores) debemos alimentarnos de la educación en el respeto y la igualdad. Son los niños de hoy en día en los que debemos fijar la mayor parte de nuestros esfuerzos, ya que son ellos los que tienen el futuro ante sí. Y puesto que es en el colegio donde se afianzan los lazos sociales que marcarán su futuro comportamiento, debe ser también allí donde se les enseñe que las personas no se diferencian entre sí por su “forma”, sino por su “fondo”.

¿É boa coisa iso?

Fermosa aportación da realizadora de documentáis Claudia Brenlla para EnlazaVigo:

Una palabra

Colaboración de Miguel Costas, músico.


Violencia, verbal, sicológica ,maltrato físico ,intolerancia, acoso, alcohol, celos, dinero, drogas, dudas ,daño, trauma, problemas, arrebato, sangre, ,suicidio, cárcel, dolor ,familia, dolor, amigos, dolor ,hijos ,dolor, dolor, pena ,tristeza. Muerte.

Amistad, educación, libertad, comprensión. Vida

En una palabra. Respeto.

Por unha sociedade libre e sana

Colaboración de Paula Mariño Pazó, artista plástica e escritora. (Manifesto escrito en setembro para a Rede de Mulleres Veciñais contra os Malos Tratos).

O luns, 18 do mes de setembro, atopei unha pequena reseña nun periódico local sobre a morte de tres mulleres na páxina de sucesos; somentes ocupaba 10 x 15 cm, o que indica unha vez máis a escasa repercusión que ten para a sociedade a morte das mulleres víctimas da violencia machista. Pequenas crónicas, que lonxe de aparecer en grandes titulares, reseñan tan só o nome e idade das mulleres e acaso o seu lugar de orixe ou onde vivía na actualidade. Son tres mulleres máis que engadir á lista deste ano, que suman xa corenta e oito e que, por experiencia de anos pasados, sabemos que non parará e que seguirá a crecer ata o mes de decembro.

Noutros xornais, nas páxinas interiores, a noticia espállase un pouco, comentando as particularidades desas mortes, que case sempre remiten ás parellas desas mulleres como posibles sospeitosos ou “presuntos” asasinos: maridos, exnoivos ou parellas sentimentais. Mulleres que morren pola man de homes que, en moitos casos, foron denunciados  anteriormente por acoso ou maltrato.

Calquera noticia sobre fútbol, políticos ou persoaxes mediáticos, ten unha maior presenza na primeira páxina de tódolos xornais.

Porén, o peor non é a indiferencia dos medios de comunicación, con todo o poder que posuen para cambiar a mentalidade das persoas, senón a indiferencia salvaxe dos homes e mulleres, que cecais pensan: “a min iso nunca me  vai pasar, a violencia machista non entrará nunca na miña vida”. Mais iso non é certo, porque unha sociedade que convive con normalidade cos asasinatos das mulleres, que convive co maltrato, psicolóxico ou físico, non é unha sociedade libre, non é unha sociedade sana, senón débil e murcha.

Esas mulleres morren, porque malviven nunha sociedade patriarcal e machista, que aínda non superou o costume dos homes paleolíticos que empurraban as mulleres ao leito arrastradas polos cabelos, eses cabelos tan perniciosos, según algunhas sociedades, para os homes. Unha sociedade que permite, que agocha, en moitos casos un maltrato que está moi relacionado tamén co salario, en moitos casos inferior ao dos homes, e coa incapacidade real de conciliar a vida familiar e laboral, aínda que nos últimos anos a meirande parte d@s universitari@s sexan mulleres, e a nosa formación supera en moitos casos a dos nosos compañeiros varóns.

Debería ser a sociedade, e a cidadanía  que a compón, a que loitara dun xeito comprometido contra a inxustiza que supón o maltrato, para establecer, desde esquemas educativos igualitarios, normas afastadas da violencia, de calquera violencia exercida contra nenas, nenos e mulleres.

Porque o problema da violencia machista aféctanos a todas e todos e non debería ser tan só un problema tratado desde as asociacións feministas ou desde as políticas de igualdade (que por certo cada vez teñen menos recursos), senón, unha preocupación de toda a sociedade.

Por iso, desde aquí, desexo facer un chamamento a todas e todos para que poñamos dunha vez freo a este problema, que é tan importante como a crise económica, e moito máis que calquera das noticias que a toda cor e en grandes titulares enchen as páxinas dos nosos xornais.

Tempos de muller

Letra da canción "Tempos de muller" de Wöyza.

A cousa está en aspirar,
En alcanzar as liberdades,
Hay mil razóns, tes me que creer
Teño capacidades,
A nosa luz alumeará,
Unha xeración en igualdades,
Non vou cesar en atopar,
o meu lugar con dignidade.

Nós non vivimos nun segundo plano,
Ninguén dixo nunca que isto fose doado,
Non queda ó noso esforzo en vano
Tódalas mulleres podemos logralo.
Nós non vivimos nun segundo plano,
Ninguén dixo nunca que isto fose doado,
Non queda ó noso esforzo en vano
Tódalas mulleres podemos logralo.

Son tempos de muller, escoita... non ó esquezas....

Vou embarcar con ilusións, por intuicións
Camiño da verdade.
Falar de pé, sen dubidar, non vou tremer,
Nen ter inseguridades.
Non esquezer nunca quen sou,
A miña personalidade.
A miña voz non vai calar,
O ouvir a tua hostilidade.
A forza esta nas nosas mans,
Só cunha pouca de vontade.
Se niso crees tes que actuar,
Para sermos unha unidade.
Non agardar para cambiar,
Non creas ter debilidade.
Tempos de paz, como muller,
As mesmas oportunidades.

Nós non vivimos nun segundo plano,
Ninguén dixo nunca que isto fose doado,
Non queda o noso esforzo en vano,
Tódalas mulleres podemos logralo.
Nós non vivimos nun segundo plano,
Ninguén dixo nunca que isto fose doado,
Non queda ó noso esforzo en vano
Tódalas mulleres podemos logralo.

Non ó esquezas... son tempos de muller, escoita...

Un día que non debería de existir

Colaboración de Amalia Mosquera, xornalista.

25 de  novembro, Día Internacional contra a Violencia de Xénero. Non me gusta  festexar este día. Oxalá non existira. Oxalá deixara de ser necesario. Pero é, e  moito. 53 mortas no 2011 porque os seus asesinos din estar namorados delas e non permiten que elas xa non lles queiran. Tan espantoso como sona. No 2010  foron 78. No 2009 houbo outras, no 2008... E outras moitas, sempre demasiadas,  non morreron, pero sofriron anos de menosprezos, de malos tratos físicos e  síquicos. Día a día.

Hoxe non quero seguir mirando atrás, senón adiante, a un futuro branco, non negro. A educación é vital. Niso estamos todas, todos os cidadáns, mulleres e homes, institucións, leis. Xa non calamos cando oímos berros trala porta. Ao remate sabemos que é un problema de todos. E así conseguiremos que este día desapareza. Oxalá. 

Para cuándo la vuelta a la tortilla

Colaboración de Tony Lomba, cantante.

Que si tienes pasta, fuerza, poder... eres alguien reconocido en esta sociedad.

Pues que os jodan, los que así pensáis, yo voy a vomitar cariño, diálogo, respeto, educación y mil cosas más para los que vienen. Que cuando le pregunten a mis hijos cómo es su padre, a ellos se les llene la boca de orgullo diciendo: una buena persona. Yo lo intento. Hoy para algunos soy un idiota. No hagas daño porque sí: IMBÉCIL.

No hay soga más dura que la del miedo, pero no olvides que alguna puerta habrá. 

Un beso interminable de un panoli trovador.

Centros educativos e organizacións sociais confirman a súa asistencia á cadea humana contra a Violencia de Xénero

Pódese ler a Newsletter neste enlace

Máis dun millar de persoas teñen confirmado xa a súa asistencia á cadea humana contra a violencia machista que se desenvolverá en Vigo o vindeiro día 25 de novembro, Día Internacional contra a Violencia de Xénero. Destacan entre elas o alumnado de numerosos centros de ensino da cidade, tanto IES como colexios concertados.

A dúas semanas da celebración desta iniciativa do Consello Municipal da Muller e da Concellería de Igualdade de Vigo, que ten por obxecto visibilizar a repulsa cidadá contra o machismo e as tráxicas consecuencias da violencia machista, a iniciativa Enlaza Vigo contra a Violencia de Xénero obtivo unha gran repercusión nas redes sociais e está a divulgarse en toda a cidade mediante mupis e soportes electrónicos na rúa, autobuses urbanos, etc.

Na organización na rúa da cadea humana participará a Oficina Municipal do Voluntariado. A función dos voluntarios e voluntarias será a de acompañar os diferentes grupos participantes e asignarlles un lugar no percorrido da cadea.

Estas e outras novas relacionadas coa organización da cadea humana pódense ler no número 2 da Newsletter de Enlaza Vigo contra a Violencia de Xénero.

Se acabó

Colaboración de María Rey, xornalista.

Nunca una sociedad estuvo tan concienciada contra la violencia machista. Nunca antes conocimos las cifras. Nunca antes nos indignamos tanto.

Ahora ya no es una opción, ya no es una realidad que se pueda ignorar. Ahora tenemos un compromiso que debe ser asumido en cada casa.

Ya no hay pretexto para que permitamos que en nuestro entorno se eduquen niños machistas, niñas sin autoestima, jóvenes violentos a los que nadie pone un límite...

Se acabó.

EDUCA, DENUNCIA, COMPROMÉTETE.

Malos tratos

Colaboración de Mónica de Nut, actriz e cantante.

Nunha ocasión dirixíronse a min falando nun tono de voz tan violento que fun eu mesma a que lle arreu una bofetada a tal individuo. Doeume a min máis ca el. Non o volvín ver. Non me devolveu a bofetada… menos mal, non estaría aquí para contalo. Tampouco se repetiu conmigo ninguna situación violenta pero si con outras mulleres polo que esta persoa estivo en prisión.

¿Quen é a víctima e quén o culpable?

Non existe maltratador se non hai víctima. As dúas partes alimentan a mesma realidade.

A educación segue a ser o motor.

Iniciativas como Enlaza Vigo son importantes para apoiar a situación alarmante da violencia de xénero e a realidade de que hai moitas mulleres que morren por este motivo. Pero se imos a raíz do problema atopámonos cunha educación machista na que tanto homes como mulleres somos cortados polo estereotipo que nos priva de liberdade. Coñezo a moitos homes que se queixan de non ser aceptados nas “manadas macho” por non ter actitudes machistas coas mulleres. Eu mesma síntome moitas veces violentada por outras mulleres por non ter actitudes de “muller obxecto sexual” cos homes. Coñezo a mulleres moito máis machistas que homes e homes máis feministas que mulleres. Todos somos víctimas neste sentido. Cada persoa debería cultivar a súa parte femenina e masculina que todos temos. A parte sensible, comunicativa, creativa e a parte de facer, a forza, a vontade. As dúas partes son igualmente importantes. Somos febles e somos fortes á vez, vulnerables e firmes dependendo da situación pero nunca ríxidos e sempre nutrindo a empatía cas demáis persoas, peza clave.

Se estou ben sendo eu mesma comparto pero non me vendo, non trago con cousas que me fan mal, teño poder de decisión. Se preciso constantemente dunha persoa para valerme estou presa, anulada… aínda que a situación non sexa violenta pode selo en calquera momento. Estar ben por dentro na nosa soidade interior, no noso recuncho que nos axude a saír das situación límite e a disfrutar da vida, que para iso está.

Enlaza Vigo.

Enlacémonos pola empatía e o ben común que non é outro que o ben individual.

Estamos todos no mesmo barco… aínda que as veces coste crelo.

EnlazaVigo acada unha ampla difusión en redes sociais

Pódese ler a Newsletter neste enlace.

Na primeira semana tras a presentación da iniciativa para formar unha gran cadea humana contra a Violencia de Xénero en Vigo, o vindeiro día 25 de Novembro, EnlazaVigo conta xa con máis de 500 amizades e seguementos nas redes sociais Facebook e Twitter. Ademais, o blog da campaña www.enlazavigo.com tivo máis de 2.000 visitas.

Artistas como Mercedes Peón, Patricia Moon, Nicolás Pastoriza ou Silvia Superstar; escritoras e escritores como Marga do Val, Manuel Bragado, María do Carme Krukemberg ou Fran Alonso; xornalistas como María Rey, Xabier Fortes ou Ana Guantes; deportistas como Deborah Rodríguez ou equipos como o  R.C. Celta, entre outras moitas persoas de todos os ámbitos, teñen expresado o seu compromiso con esta iniciativa, e xa anunciaron que se van enlazar contra a Violencia de Xénero.

Estas e outras noticias están dispoñibles no primeiro número da Newsletter sobre a iniciativa “Enlaza Vigo contra a Violencia de Xénero”, na que se fai un repaso da marcha da campaña organizada polo Consello Municipal da Muller e a Concellería de Igualdade de Vigo.

Colaboración de Pedro Fresneda

Texto pertencente a "Exceso de conversación con gaviotas", escrito por Pedro Fresneda, codirector do Teatro Ensalle

La niña se queja

la niña va a crecer y se va a sentir extraña,

la niña tiene un carácter difícil,

va a haber que apaciguar a la niña,

va a haber que aplacar su mala mirada,

la niña es rara, la niña no entiende nada.

A la niña la vamos a llevar a un colegio y en el colegio va a aprender, la niña,

a la niña le vamos a tener que prohibir unas cuantas cosas,

la niña es agresiva e inquieta,

a la niña le vamos a tener que dar una mano de hostias,

la niña no aprende.

A la niña le pegamos y la niña no se queja,

la amenazamos y no funciona,

la castigamos y arremete contra las paredes de su cuarto, la niña se intenta escapar.

Con la niña no funciona nada, es rara, vamos a tener que esforzarnos con la niña,

la niña no se adapta a nada, la niña no comprende nada, en nada cede la niña.

La niña no aprende nada de su madre, no aprende docilidad,

no aprende nada de su padre, no aprende el dominio,

con la niña nos vamos a tener que esforzar de verdad.

Por la niña lo hacemos todo, todo por ella, por ella castigos, por ella palizas, por ella gritos, por ella silencio, por ella discusiones, todo por ella.

A la niña no le falta de nada.

La niña está educada, la niña ya no habla, no se queja, está en su cuarto y no se queja,

la niña por fin ha comprendido quien manda aquí,

la niña se ha adaptado, la niña lo aprueba todo.

Qué feliz la niña, qué tranquila, qué educada.

La niña irá a la universidad, la niña tiene un novio, la niña se casa, la niña es madre,

Qué feliz la niña.

La niña ha aprendido todo,

Ahora la niña es feliz,

ahora la niña sabe vivir.

La niña está cansada y por eso no viene a comer esta semana,

no importa, la niña está bien,

la niña trabaja mucho.

La niña recibe palizas en casa, la niña ha aprendido a disimular,

la niña ha aprendido a callar,

La niña aparece muerta, cosida a puñaladas,

La niña no nos había dicho nada,

que pena la niña,

que pena la niña,

que pena la niña.

Vigo conmemorará o 25 de novembro cunha gran cadea humana contra a Violencia de Xénero

A concelleira Chus Lago, xunto ás representantes do Consello Municipal da Muller e tres dos Enlaces da campaña, durante a rolda de prensa de presentación da iniciativa Enlaza Vigo.

O Consello Municipal da Muller de Vigo e a Concellería de Igualdade fixeron  hoxe un chamamento á cidadanía viguesa para que participe, o vindeiro 25 de novembro, Día Internacional contra a Violencia de Xénero, nunha gran cadea humana para condenar o machismo e a violencia contra as mulleres.

A iniciativa, que ten o lema "Enlaza Vigo contra a Violencia de Xénero", foi presentada esta mañá polas integrantes da comisión do Consello Municipal da Muller, Rosa Fontaíña e Luisa Ocampo, e maila a concelleira de Igualdade, Chus Lago. No acto participaron tamén o cantante Nicolás Pastoriza, a violinista Patricia Moon e a xogadora de baloncesto Deborah Rodríguez, persoas cunha proxección pública, que actúan, xunto a outras moitas máis de diversos ámbitos, como Enlaces difusores desta iniciativa.

Enlaza Vigo reclama a participación de máis de 200 institucións e organizacións da cidade, entre as que figuran institutos, universidade, sindicatos, asociacións veciñais, clubes deportivos, sociedades culturais, centros cívicos, colectivos empresariais ou institucións públicas, para lograr a implicación decisiva e necesaria para rematar co terrorismo machista.

A iniciativa Enlaza Vigo difúndese desde hai unha semana nas redes sociais Facebook e Twitter, onde conta xa con case 400 seguidores, e a través do blog http://www.enlazavigo.com, que ofrece información actualizada e opinións sobre Violencia de Xénero, así como as incorporacións dos Enlaces que se van sumando á campaña.

A cadea humana contra a Violencia de Xénero celebrarase o vindeiro día 25 de novembro, ás 11:00 horas, co punto de saída fronte ao MARCO. Ao longo da súa traxectoria situaranse 600 siluetas de muller en representación e homenaxe ás vítimas da Violencia de Xénero contabilizadas en España desde 2003. Deste xeito simbólico, preténdese facer visible a traxedia que representa o terrorismo machista.

Segundo os datos do Ministerio de Igualdad, no  que vai de ano, foron asasinadas en España polas súas parellas ou exparellas un total de 52 mulleres.

Na súa intervención  na rolda de prensa, Luisa Ocampo suliñou que a Violencia de Xénero é un "problema de Estado" e fixo un chamamento á participación da cidadanía de Vigo nesta iniciativa para acadar a "visibilidade do rechazo á violencia contra as mulleres".

Pola súa parte, Rosa Fontaíña fixo fincapé na necesidade de combatir a Violencia de Xénero todos os días do ano.

Para a concelleira de Igualdade, a campaña Enlaza Vigo é necesaria para dar unha resposta contundente e clamorosa do conxunto da sociedade contra a Violencia de Xénero porque "a pasividade é un arma máis no terrorismo machista".

Nicolás Pastoriza, Patricia Moon e Deborah Rodríguez amosaron o seu apoio persoal á campaña, así como a súa concienciación contra o machismo e as súas consecuencias, entre as que o asasinato de mulleres é a máis tráxica.

Razóns polas que a Lei de Violencia de Xénero precisa dunha ampla reforma

Di o xornal El País nunha reportaxe publicada hoxe que, tras seis anos de aplicación, a eficacia da lei integral de Violencia de Xénero está ameazada. E, a través de distintas opinións, entre elas a da xuíza Inmaculada Montalbán, presidenta do Observatorio de Violencia de Xénero, vai desgranando e analizando as "gretas na loita contra o machismo" que, segundo a maioría dos expertos, fan necesaria unha ampla reforma da lei.

Cales son estas gretas?

1.- Falla a base mesma da lei, a prevención, porque non se ten trasladado o combate contra o machismo a colexios e institutos.

2.- Falla a actitude dunha parte da xudicatura ante o espírito da lei, que se pon de manifesto en torno á expresión "causa de dominación".

3.- Fallan tamén as propias vítimas, moitas das cales non se ratifican na denuncia.

4.- Falla a valoración do risco por parte da Policía e da Garda Civil

 Por un compromiso real contra a Violencia de Xénero. EU VOUME ENLAZAR, E TI?

Éxito da convocatoria de rodas de homes contra a Violencia de Xénero

O Congreso Iberoamericano de Masculinidade e Equidade: Investigación e Activismo (CIME 2011) aproba a “Declaración de Barcelona: Axenda dos homes pola igualdade”

Roda de hombres en Santander contra a violencia machista. Foto: Concello de Santander.

O pasado venres, 21 de Outubro, para conmemorar a primeira manifestación de homes contra a violencia machista que se fixo en Sevilla en 2006, persoas de máis dunha trintena de pobos e cidades de España participaron nas denominadas “rodas de homes contra a violencia machista”. Neste día, as persoas que asistiron fixeron un chamamento público para a participación nos actos do 25 de Novembro, Día Mundial contra a Violencia de Xénero.

Pero, ademais, este ano a data coincidiu practicamente coa celebración en Barcelona do Congreso Iberoamericano de Masculinidade e Equidade: Investigación e Activismo (CIME 2011), no que se aprobou a denominada “Declaración de Barcelona: Axenda dos homes pola igualdade”, co seguinte texto (a tradución é de EnlazaVigo):

“Algúns dos aspectos nos que os homes pola igualdade coincidimos e que poden formar parte da nosa axenda común hoxe son, entroutros:

1. Rexeitamos o exercicio do poder patriarcal e renunciamos aos privilexios que del se derivan.

2. Denunciamos todas as formas de violencia machista hacia as mulleres, fomentando a revisión crítica do sexismo interiorizado e desenvolvendo un traballo de sensibilización e prevención desta violencia entre os homes; apostando pola defensa dos Dereitos Humanos e a resolución pacífica dos conflitos.

3. Así mesmo, rexeitamos outras violencias machistas (bulling, homofobia, transfobia).

4. Promovemos a corresponsabilidade dos homes e os coidados compartidos, con especial referencia á responsabilidade dos homes no noso propio coidado e no das personas dependentes e maiores, apoiando medidas de conciliación da vida laboral e personal.

5. Impulsamos a paternidade activa e responsable, fomentando a implicación dos pais e na mellora das habilidades para a crianza, sendo incluidos nos cursos de preparación ao parto, primeiros coidados e coidado da nai. Neste sentido, reivindicamos que os permisos de maternidade e paternindade sexan iguais, intrasferibles e pagados a cargo da Seguridade Social ao 100 por cento do salario.

6. Apostamos pola coeducación na comunidade educativa para transmitir valores que axuden a medrar, tamén aos mozos, como axentes activos de igualdade. Esto ten que servir para previr o abandono escolar, as condutas disruptivas, o maltrato entre o alumnado e as actitudes machistas que rematan perxudicando a formación da poboación adolescente.

7. Apostamos por unha linguaxe igualitaria, que non represente nin sosteña o modelo de dominación sexista.

8. Defendemos as cuotas paritarias e de presenza de mulleres e homes, tanto nos cargos de responsabilidade pública e empresarial, como en tarefas de coidado e ensinanza.

9. Recoñecemos os diferentes xeitos de ser home, así como os dereitos cívicos e humanos das distintas expresións da sexualidade, superando a patoloxización, a homofobia e a transfobia.

10. Revisamos as expresións da nosa sexualidade baseadas no dominio, para gozar dunha sexualidade libre, respectuosa e consentida. Manifestámonos, por conseguinte, en contra da trata de seres humanos vencellada á prostitución e á explotación sexual de menores.

11. Propiciaremos a millora da saúde física e emocional dos homes, visibilizando os custes dos xeitos dañinos de ser home, que reducen a nosa esperanza e calidade de vida, ademais de xenerar graves problemas de saúde pública.

Como fase inicial desta axenda común, propoñemos concentrar e coordinar estratexias, campañas e accións e torno a dúas datas:

• 21 de Outubro, cabodano da primeira manifestación de homes contra a violencia machista celebrada en Sevilla en 2006 e que, dende entón serviu para agrupar aos homes contra esta violencia en todo o Estado español, e movilizalos á participación nos actos do 25 de Novembro, Día Internacional de Erradicación da Violencia contra as Mulleres.
• 19 de Marzo, recollendo a idea dos compañeiros de Xerez, celebrar o “día do pai igualitario” e de promoción da paternidade plena, coidadora e responsable. Esta data concentrará as nosas accións a favor dos coidados compartidos e a paternidade corresponsable, reivindicando os permisos de maternidade e paternidade iguais, intransferibles e pagados a cargo da Seguridade Social ao 100 por cento da base.

Estas datas concretas son unha referencia aberta a novas propostas e acordos por parte dos homes pola igualdade. Do mesmo xeito poderemos quizáis no futuro engadir outras.

E propoñemos avanzar cara unha coordinación que sume sinerxias e forzas, ofrecendo unha mensaxe máis nidia á sociedade, aos homes e ás Administracións públicas. Deste xeito, poderemos presentar as nosas propostas, que agardamos que se materialicen en forma de reformas, medidas e políticas con homes, necesarias para erradicar a desigualdade de xénero das nosas vidas e da sociedade.

Queremos aproveitar a celebración do Congreso Iberoamericano de Masculinidades e Equidade para que o movemento de homes pola igualdade dea un paso adiante en canto a coordinación e proxección social. Queremos que máis homes coñezan e compartan as nosas propostas, avanzando en canto a nosa incidencia entre a poboación masculina, algo imprescindible cara á necesaria transformación social que temos pendente no noso país”.

Barcelona, 8 de Outubro de 2011

Webs de referencia:

http://www.cime2011.org

http://www.ahige.org

http://vivamossinviolencia.ahige.org

FIGA critica a cegueira institucional e social coas víctimas do machismo, moitas máis que as de ETA

Feministas Independentes Galegas, (FIGA) quere expoñer a súa indignación ante os criterios adoptados polo Goberno, Institucións políticas, Partidos, Asociacións e demais compoñentes políticos e sociais, ante a declaración do cese da violencia etarra.

Puidemos ler e escoitar declaracións deste tipo:

É o fin dunha vida incerta, insegura.

Nace un novo tempo político.

Punto final do pesadelo

Cese da violencia que foi a aspiración da sociedade española durante décadas.

A democracia termina por triunfar sobre os fanáticos que sementaron o terror.

Non haberá un guarda civil, un político, un empresario, un obreiro... máis, asasinado.

Agora é o momento da esperanza e da memoria.

A metade da humanidade, as mulleres, que SOMOS HUMANAS, aínda que non sexamos consideradas coma tal, ao ler e escoitar declaracións deste tipo, sentímonos desfechadas e ofendidas. Ignoran as autoridades o peor flaxelo que padece esta sociedade, a persecución, a dor, o sufrimento das mulleres. Non teñen en conta o número de mulleres asasinadas a cotío polos seus esposos ou compañeiros. Prescinden das criaturas asasinadas polos propios pais ou padrastos, para vingarse das nais.

De que democracia ousan falar?

As víctimas de Eta, mereceron grandes pompas fúnebres, e mesmo leis que os amparen e perpetúen a súa dor.

As víctimas do terrorismo patriarcal, só merecen UN MINUTO DE SILENCIO diante dos seus respectivos concellos. Despois, o seu nome pasa ao anonimato.

Son víctimas do poder masculino, do dominio que, en maior ou menor medida, exercen todos os homes sobre as SÚAS mulleres. Estes criminais non pertencen a unha organización armada nin a un ideario particular; pertencen a un sistema universal chamado patriarcado, un comportamento que se sucede desde os primates aos homes actuais, e que se foi adaptando a todos os sistemas e épocas, favorecido polas relixións, os sistemas reaccionarios e os beneficios e privilexios que obteñen del todos e cada un dos homes. 

Paréceme escoitar as protestas: non todos os homes se comportan así! Certo. Non o fan. Algúns porque son pacíficos e conciliadores; algúns porque se solidarizan coas compañeiras. Pero, en xeral, débese á necesaria complementariedade:

Frente á dominación é precisa a submisión.

A supervivencia, o instinto de conservación das mulleres levounas a agacharse, tras dos burcas ou tras un “hai que sabelo levar”. Cando as esposas- esposadas se rebelan, se enfrentan ou pensan en fuxir, acostuma saír a fera patriarcal instalada no sistema límbico dos cerebros masculinos.

Como é posible que homes amantes da liberdade, da xustiza, da solidariedade humana, diríamos, non se alporicen ante tanto crime contras mulleres e só consideren as víctimas masculinas e públicas?

Mellor que falar de perversión e misoxinia deliberadas, será constatar a CEGUEIRA. Resulta que as mulleres paren homes incapacitados para ver, para considerar persoas e cidadás ás mulleres, mesmo se viven, se alimentan, gozan, se empoderan,  reciclan e perpetúan, grazas a elas. Así é. Non as ven. Por iso, cando as violan, maltratan e asasinan, non as contan, nin as reputan nin as respectan.

A división, unha liña sempre imprecisa, entre dereitas e esquerdas, neste caso non conta en absoluto.

Desde o ano 2003 temos estatísticas do número de crimes cometidos contra as mulleres, no núcleo sentimental, na sacrosanta familia, no espacio do amor e do apoio mutuo.

Desde o ano 2003 Eta matou 16 persoas. No mesmo período foron recoñecidas como asasinadas con diferentes métodos 617 mulleres. Desde que Eta cometeu o 1º atentado, o machismo acabou coa vida de 3.060 mulleres, contando a unha media de 60 por ano.

Sigan facendo contas. Saian de España a Europa, EEUU, Canadá, os países “democráticos”. Recorran despois Asia e América do Sur. Intérnense no inferno feminino africano e sumen. Sintan como se lles quebra a calculadora, como as cifras gritan e desbordan o contable, o concibible. Despois disto, se afirman que as mulleres somos humanas, digan se poden durmir tranquilamente.

Poderán. Xa verán como non falan desta masacre nos mitins electorais.

María Xosé Queizán   Presidenta de FIGA

Non hai casos illados de Violencia de Xénero, senón episodios xeralizados

A fatalidade quixo que a vítima número 50 da Violencia de Xénero en España durante 2011, Cristina González Sacau, fora unha muller de Vigo e que nós estivéramos rematando os detalles da iniciativa Enlaza Vigo contra a Violencia de Xénero cando o seu exmarido a asasinou. De iso hai só unha semana, e nestes sete días xa morreron asasinadas a mans das súas parellas outras dúas mulleres, unha en Avilés e outra en Girona.

Foi casual, pois, que nós comezáramos Enlaza Vigo coincidindo co asasinato de Cristina. Con 52 vítimas mortais na 42ª semana deste ano (en 2010 foron 66) podía ter coincidido co asasinato de calquera outra muller en calquera outro lugar de España. E, desde logo, coincidiu con outros moitos asasinatos machistas que todos os días ocurren en todo o mundo, aínda que non teñamos noticias da súa gran maioría  porque, de pura costume, deixaron de ser noticia para os medios.

Non é casual, polo tanto, que o Consello Municipal da Muller e a Concellería de Igualdade de Vigo poñan en marcha unha campaña de concienciación social dirixida á movilización da sociedade contra a Violencia de Xénero e á escenificación da súa enérxica condena do machismo nunha gran cadea humana,  nun día sinalado, o 25 de Novembro, Día Internacional contra a Violencia de Xénero. Un día para a loita pola igualdade, para condenar a violencia machista, e para reivindicar o compromiso real da sociedade e das institucións na erradicación de actitudes e comportamentos machistas dos que os asasinatos de mulleres son a cara máis tráxica.

E dicimos que non é casual que se faga esta campaña porque as cifras son suficientemente elocuentes da dimensión do que  hai que denominar sen prexuízos terrorismo machista: no que vai de ano, en España hai 52 mulleres asasinadas en 52 episodios distintos de terrorismo machista. O machismo mata e faino unha a unha.

Xa dixemos que nesta última semana coñecimos polos medios de comunicación a existencia duns cantos casos máis de Violencia de Xénero. Ademais de Vigo, Avilés, Girona, Bergondo (A Coruña), Murcia e Zaragoza foron noticia por feitos similares, protagonizados por homes que asasinaron, ou intentaron facelo e non tiveron éxito, as súas parellas ou exparellas (sempre mulleres).

Hai que paralo!!! Este é o berro que estades a facer en Facebook  todas as persoas, homes e mulleres, que vos sumástedes á campaña. Pero onde se agochan os terroristas machistas? Estes non teñen pisos francos, nin santuarios noutros países; non actúan en comandos nin pertencen a ningunha organización nin teñen dirixentes.

Estes terroristas actúan por libre e, a diferenza tamén doutros terroristas aos que a sociedade lles nega calquera tipo de sentimento humanitario, estes acadan dar mágoa. Na nosa sociedade impregnada de machismo, na nosa sociedade herdeira dos valores que consagran a supremacía do home sobre a muller, o crime dos terroristas machistas concita moitos atenuantes, moitas xustificacións encubertas, moitas palabras de mágoa e conmiseración por eles, en lugar dunha rotunda condena e do maior dos desprezos para eles.

Só a vixencia dos valores machistas explica que tanto mulleres como homes podan amosar mágoa polas consecuencias xudiciais e vitais que lles traerá o asasinato das súas parellas ou exparellas. Por iso, hoxe máis que nunca é importante non dar un paso atrás, mantermos firmes na condena do crime, esixir xustiza e esixir o compromiso decidido e real de todos os poderes públicos para rematar cunha lacra social que non só non atopa freno, senón que está a propagarse entre a mocidade a gran velocidade.

Só merecen a nosa preocupación as únicas vítimas, as mulleres asasinadas e, por extensión, as súas familias: os seus fillos e fillas medrarán privados e privadas cruelmente da súa nai, co trauma e o sensentido das súas vidas truncadas para sempre pola violencia machista.

Isto hai que paralo. Fagámolo entre todos e todas, rexeitando e actuando en consecuencia, en calquera lugar e situación, todo ataque e/ou discriminación contra as mulleres.

Eu voume enlazar contra a Violencia de Xénero. E ti?

Comunicado do Consello Municipal da Muller de Vigo en repulsa do asasinato de Cristina González Sacau

O Consello Municipal da Muller de Vigo quere fazer pública a sua repulsa diante do novo caso de terrorismo machista no que  Cristina Gonzalez Sacau de 39 anos  foi  asasinada a mans do seu marido.

A esta atrocidade do asasinato de Cristina, hai que engadirlle o tratamento informativo, que poderiamos denominar desinformativo, dado pola maioria dos medios de comunicación. Atopamo-nos con todo un relatorio de opinións da veciñanza: ”non o esperabamos”,” era moi bon”, ”moi traballador”, “moi pacífico”, “ela tiña  mal xenio”,  “ non habia denuncias previas”, que escoitaron “berros de auxilio, golpes fortes, mais como logo houbo silencio” non fixeron nada. Certos xornais fan prevalecer o morboso da noticia e reproducen sen pudor estas frases  sen cavilar que das mesmas  poderia-se deducir claros indicios de denegación  de auxilio. 

Precisamos un compromiso firme para rematar con o machismo e a desigualdade que aínda hoxe impera na nosa sociedade, precisamos dunha implicación  integral dos poderes públicos a todos os níveis. Precisamos  concienciar a toda a cidadanía de que éste é un problema que ten a sua orixe na sociedade patriarcal, que aínda a dia de hoxe fai que  mulleres e homes desenvolvan roles diferentes.

Namentras que os poderes públicos non consideren a violencia de xénero como un problema de estado e que o terrorismo machista produce moita dor e moitas mortas, mentras desde os poderes públicos non se considere esta masacre como fundamental, a cidadanía seguirá a  xustificar determinados actos como arrebatos de loucura, e non como o resultado  da sociedade patriarcal, non poderemos avanzar.

Neste contexto de crise onde a precariedade, a desigualdade   e o desmantelamento  do Estado de Benestar  son cada día mais evidentes , e as solucións  neoliberais  propostas para superar  a crise  comparten co patriarcado á volta ao fogar da muller e os recortes  dos nosos direitos, a realidade da violencia de xénero vai a incrementarse. Según os dados oficiais a día de hoxe 52 mulleres foron asasinadas no que vai de ano no estado.

Esiximos a posta en marcha das medidas previstas na Leis Integrais contra a Violencia de Xénero estatal e galega ao tempo que  respostas políticas, institucionais e cidadás  para rematar con este  problema que ten  a súa orixe na profunda ideoloxía machista .

Esiximos o cumplimento da “Declaración de Compostela”  mediante a que o Colexio de Xornalistas (CPXG) asumiu no ano 2004 unha serie de recomendacións no tratamento informativo da violência de género.

Hoxe mais que nunca é necesario que as mulleres, o feminismo,  nos manteñamos unidas para non permitir dar nen um só paso atrás na conquista dos nossos direitos porque o machismo mata.